Według zwyczaju, przy stole pozostawiamy jedno wolne miejsce dla przygodnego gościa. Jest to również wyraz pamięci o naszych bliskich, którzy nie mogą spędzić z nami świąt.
Zgodnie z polską tradycją, wieczerza wigilijna jest postna, również pościmy - nic nie jedząc przez cały dzień aż do wieczerzy, trwając w szczególnym oczekiwaniu Bożego Narodzenia.
Z tradycji pamiętam, że liczba potraw wigilijnych była nieparzysta, a też mówiono, że powinno być ich dwanaście - jest to liczba apostołów, a także miesięcy w roku. Zgodnie ze zwyczajem powinno się skosztować każdej potrawy, aby nadchodzący rok był udany. W czasie wigilii pod obrusem powinno się znajdować sianko, które symbolizuje ubóstwo, w jakim narodził się Chrystus.
Przy stole robi się podniosła, uroczysta atmosfera. Wieczerzę rozpoczyna jedna osoba zazwyczaj gospodarz domu modlitwą i czyta wyznaczony fragment Ewangelii św. Łukasza.
Na znak zgody i pojednania dzielimy się opłatkiem składając sobie życzenia - przy świecach i cichej muzyce kolęd.
Uszka z czerwonym barszczykiem, pierogi z kapustą i grzybami, karp smażony, w galarecie, po żydowsku faszerowany, ryba po grecku, śledzie różnego rodzaju, kapusta z grochem, sałatka śledziowa, kluski z makiem czy makiełki, albo kutia, kompot z suszonych owoców ...
Jemy, próbujemy, smakujemy, podziwiamy.
Pod choinką pełno prezentów, którymi się obdarowujemy i za każdy dar śpiewamy kolędę. Kolendę wybiera i rozpoczyna osoba otrzymująca prezent. Śpiewamy dużo, bo dużo jest prezentów.
Po uroczystej wieczerzy, o północy udajemy się na pasterkę, aby uwieńczyć piękny czas oczekiwania, który się ziścił w Boże Narodzenie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz